ترجمه "miyan" به فارسی

(Fars. miyān) 1. Ara, mâbeyn: Efendimsin cihanda i’tibârım varsa sendendir / Meyân-ı âşıkanda iştihârım varsa sendendir (Şeyh Gālib). Âilesi meyânında geçirdiği hayâtına bu kız bir başkalık veriyordu (Hüseyin R. Gürpınar). Akvâm-ı ibtidâiyye meyânında harp bir hâl-i tabîî idi (Cenap Şahâbeddin). 2. Bir şeyin ortası, vasat: “Meyân-ı rah.” Meyân-ı halka-i bezme o yâr gelmez mi / Bizim de dâmımıza bir şikâr gelmez mi (Fıtnat Hanım). 3. Kemer bağlanacak yer, bel: Rîsmân-ı zülfüne dil tâ ki cânın bağladı / Hidmetine sıdk ile ten de meyânın bağladı (Mihrî). Yârin ki meyânındadır ol hançer-i gaddâr (Şeyhülislâm Yahyâ). Sıkma belini ince meyânın çürütürsün (Âşık Ömer). 4. mus. Bir şarkı veya bestenin geçki yapmaya yarayan orta hânesi, meyanhâne: Sağır bir sesle bir şarkı tutturur ve tam meyânında nakarâta atlayacağına gene meyan perdesini vererek onu böyle on kere, yirmi kere tekrar ederdi (Hâlit Z. Uşaklıgil). Hatta o kadar sevdiği meyan ve nakarâtı bile yarıda kesti (Ahmet H. Tanpınar).